به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از بیبیسی، مدیر برنامههای او با انتشار بیانیهای اعلام کرد که این هنرمند، که از او به عنوان یکی از پرافتخارترین و تاثیرگذارترین چهرههای موسیقی آمریکا یاد میشود، بعدازظهر دوشنبه در خانه خود در وودستاک نیویورک چشم از جهان فروبست.
رالینز کارنامه هنری درخشانی داشت که از اواخر دهه ۱۹۴۰ آغاز شد. او با هنرمندان بزرگی مانند مایلز دیویس، چارلی پارکر و جان کولترین همکاری، و بیش از ۶۰ آلبوم را به عنوان رهبر گروه منتشر کرد. او پیش از آنکه در سال ۲۰۱۴ به دلیل مشکلات تنفسی ناچار به بازنشستگی شود، دو جایزه گرمی دریافت کرده بود. علت مرگ او هنوز اعلام نشده است.
در بیانیه درگذشت او، نقلقولی از سال ۲۰۰۹ آورده شده است: «معتقدم وقتی عمر یک فرد خلاق به پایان میرسد، او در هستی دیگری به مسیرش ادامه میدهد. من باور دارم که این زندگی، پایان همه چیز نیست. یک فرد معنوی چنین نگاهی دارد.»
رالینز در مصاحبهای با نشریه «جاز تایمز» درباره شروع علاقهاش به سازی که او را به شهرت رساند، گفت: «وقتی هفت ساله بودم، مادرم اولین ساکسیفونم را به من هدیه داد. آن را برداشتم، به اتاق رفتم و شروع به نواختن کردم؛ همین. در آسمان هفتم بودم و میتوانستم ساعتها همانجا بمانم.»
او که با نام اصلی والتر تئودور رالینز در سال ۱۹۳۰ در نیویورک متولد شده بود، توسط مادربزرگش سانی نامیده شد. رالینز که نوازندهای بسیار بااستعداد بود، تحت تعلیم پیانیست بزرگ، تلو نیوس مانک، پرورش یافت و در ادامه با غولهای جاز از جمله آرت بلیکی، باد پاول و مایلز دیویس همکاری کرد.
رالینز در سال ۱۹۵۶ یکی از مشهورترین آثارش به نام «غول ساکسیفون» را منتشر کرد. در اوایل دهه ۱۹۶۰، او عادت داشت هر روز ساعتها روی پل ویلیامزبورگ نیویورک تمرین کند. این کار الهامبخشِ یکی از آلبومهای ماندگار او به نام «پل» در سال ۱۹۶۲ شد؛ اثری که حالا باعث شده درخواستهایی برای تغییر نام این پل به افتخار او مطرح شود.
جالب آنکه رالینز در زمان حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ در خانهاش در نیویورک، تنها در فاصله شش بلوکیِ مرکز تجارت جهانی، حضور داشت.